Leeder
Platt schnacken fallt so manchen ganz schön schwor, platt singen is veel eenfacher. Probeer dat doch eenfach mol ut. Kennst du disse Leeder noch ? Lüttje Kinners hört de besonders geern, un se leert de plattdüütsche Sprook ok glieks dorbi.
Dat du mien Leevsten büst
Dat du mien Leevsten büst, dat du woll weeßt.
Kumm bi de Nacht, kumm bi de Nacht, segg wo du heeßt,
kumm bi de Nacht, kumm bi de Nacht, segg wo du heeßt.
Kumm du um Middernacht, kumm du Klock een.
Vadder slöpt, Mudder slöpt, eck slopp alleen,
Vadder slöpt, Mudder slöpt, eck slopp alleen.
Klopp an mien Kammerdör, foot an de Klink.
Vadder meent, Mudder meent, dat deit de Wind,
Vadder meent, Mudder meent, dat deit de Wind.
Kummt denn de Morgenstund, kreiht de ol Hohn.
Leevster mien, Leevster mien, denn mösst du gohn,
Leevster mien, Leevster mien, denn mösst du gohn.
Sachten den Gang henlang, lies mit de Klink!
Vadder meent, Mudder meent, dat deit de Wind,
Vadder meent, Mudder meent, dat deit de Wind.
Lütt Anna Susanna
Lütt Anna Susanna, stoh op un böt Füer,
ach nee, mien leev Mudder, dat Holt is so düer.
Hudirallalala….
Denn schüer mi de Ketels un feg mi dat Hus,
hüt obend komt hier noch dree Jung’selln in’t Hus.
Hudirallalala....
Un wüllt se nich komen, so wüllt wi se hol’n,
mit Peer un mit Wogen, mit Sülver beslog’n.
Hudirallalala....
Un künnt se nich danzen, so wüllt wi er’t lehrn,
wi wüllt er de Tüffeln in Bodder umkehrn.
Hudirallalala....
Un künnt se nich küssen, so wüllt wi er’t lehrn,
wi wüllt er de Snuten mit Honnig insmeren.
Hudirallalala....
Lütt Anna Susanna, nu kumm doch mol her,
ick will wat vertellen, dat geföllt di ok sehr.
Hudirallalala....
Lütt Heinrich, mien Heinrich, ick kom nich to di,
ick danz mit de Deerns dat geföllt nu mol mi.
Hudirallalala....
Herrn Pastor sin Koh
Kennt ji all dat neje Leid, neje Leid, neje Leid,
wat de ganze Stadt all weit, von Herrn Pastorn sin Koh ?
Sing man tau, sing man tau, von Herrn Pastorn sin Koh, jau jau,
sing man tau, sing man tau, von Herrn Pastorn sin Koh.
Ostern weer se dick und drall, dick und drall, dick und drall,
Pingsten leeg se dot in’n Stall, us Herrn Pastorn sin Koh.
Sing man tau, sing man tau, von Herrn Pastorn sin Koh, jau jau,
sing man tau, sing man tau, von Herrn Pastorn sin Koh.
As se weer in Stücken sneden, Stücken sneden, Stücken sneden,
hett dat ganze Dorp wat kregen von Herrn Pastorn sin Koh.
Sing man tau, sing man tau,.....
Jochen Sleef, de Trainsuldat, Trainsuldat, Trainsuldat,
kreeg een Pott full Mulsalat von Herrn Pastorn sin Koh. Sing man tau.....
Un de Küster Dümelang, Dümelang, Dümelang,
kreeg denn Stert as Glockenstrang von Herrn Pastorn sin Koh. Sing man tau.....
Un de ole Stadtkapell, Stadtkapell, Stadtkapell,
kreeg een nejes Trummelfell von Herrn Pastorn sin Koh. Sing man tau.....
Un uns dörpsche Füerwehr, Füerwehr, Füerwehr,
kreeg een Pott full Wogensmeer von Herrn Pastorn sin Koh. Sing man tau.....
Un de Schoster, Küsters Vedder,...
kreeg’n nejes Schörtenledder von Herrn Pastorn sin Koh. Sing man tau.....
Un de neje Dörpschandarm,...
kreeg denn vullen Achterdarm von Herrn Pastorn sin Koh. Sing man tau.....
Denn Bandworm, de in’n Lief hett seten,..
nehm de Snieder sick to’n Meten von Herrn Pastorn sin Koh. Sing man tau.....
De Nachtwächter steiht ok noch buten,..
he brukt’n nejes Hoorn to’n Tuten von Herrn Pastorn sin Koh. Sing man tau.....
Un de Deenstmagd Emma Kück,..
kreeg de Mul- un Klauensük von Herrn Pastorn sin Koh. Sing man tau.....
Un nu kümmt dat Allerbest, Allerbest, Allerbest, de Koh, dat is’n Ossen wäst.
Min Jehann
Ick wull wi weern noch lütt, Jehann, dor weer de Welt so groot.
Wi seten op denn Steen, Jehann, weest noch ? bi Nawers Soot.
An Himmel seil de stille Moon, wi segen wo he leep,
un schnacken, wat de Himmel hoch, un wat de Soot woll deep.
Weest noch, wo still dat weer, Jehann ? Dor röhr keen Blatt an’n Boom.
So is dat nu nich mehr, Jehann, as höchstens noch in’n Drom.
Och nee, wenn dor de Scheper sung, alleen in’t wiete Feld,
Nich wor, Jehann? Dat weer een Ton, de eenzige op de Welt.
Mitünner inne Schummertied, denn word mi so to Moth,
denn löppt mi’t langs denn Rügg so hitt, as domols bi denn Soot.
Denn dreih ick mi so hastig um, as weer ick nich alleen,
doch allens, wat ick finn, Jehann, dat is – ick stoh un ween.